Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2007

Το πρωινό της Κυριακής


Πλέον οι αδερφοί Λούμπεν βρίσκονται μαζί σας και τα πρωινά της Κυριακής 10 -12. Αυτό για κάποιους που δεν μας ξέρουν μπορεί να ακούγεται ως κάτι πολύ απλό, ως κάτι τετριμμένο. Δεν είναι όμως έτσι. Κάθε πρωί Κυριακής που μας ακούτε κρύβει από πίσω του μια πολύ μεγάλη ιστορία. Ένα έπος θα έλεγε κάποιος.
Ας δούμε για παράδειγμα την εκπομπή της προηγούμενης Κυριακής. Αλλά ας το πιάσουμε από την αρχή.
Μεσημέρι Σαββάτου 24 Νοεμβρίου ώρα περίπου 4.00. Ο μικρός Δημήτρης φτάνει στο σπίτι του, μετά την πρωινή εκπομπή του Σαββάτου (ε! πήγαμε και για έναν καφέ μετά). Το προηγούμενο βράδυ έχει κοιμηθεί περίπου 2 ώρες. Αποφασίζει να ξαπλώσει, αλλά η τύχη έχει άλλα σχέδια. Μετά από ύπνο περίπου 45 λεπτών το τηλέφωνο χτυπά σαν δαιμονισμένο. Η μικρή μου αδερφή (25 ετών, μορφωμένη κλπ κλπ, ψάχνω να της βρω γαμπρό να ησυχάσω) ονομάζεται Κατερίνα και το ίδιο βράδυ κάνει πάρτυ ελέω ονομαστικής εορτής την επόμενη ημέρα. Όπως είναι φυσικό μία περίεργη κίνηση έχει αναπτυχθεί στο σπίτι, καθώς προετοιμάζονται τυροπιτάκια, γίνονται αναφορές σε περίεργα ονόματα που αναμένεται να περάσουν από το πάρτυ (το οποίο ευτυχώς γίνεται σε ένα άλλο σπίτι - αφού η αδερφή μου συνεορτάζει με μία κολλητή της φίλη).
Ο πτωχός πλήν τίμιος αδερφός λούμπεν παραμένει στο κρεββάτι μέχρι περίπου τις 6 οπότε και αναγκάζεται να σηκωθεί).
Αφού το απόγευμα περνά αργά αλλά σταθερά (με 3-4 καφέδες) και μετά από λίγη συζυγική γκρίνια αποφασίζω να κινητοποιηθώ προς το πάρτυ.
(Ενώ όλα αυτά συμβαίνουν στον Δημήτρη Π. ο Γιάννης βρίσκεται σε ένα συνέδριο σχετικά με την δουλειά του, το οποίο τον κρατά ξύπνιο σε μία κατάσταση ζάλης.)
Μετά λοιπόν από μία σειρά δράσεων περιποιήσης, βρίσκομαι ντυμένος παρφουμαρισμένος κλπ και πηγαινω προς την συγκεκριμένη κοινωνική εκδήλωση. Το ίδιο κάνει και ο έτερος Λούμπεν Γιάννης, όπου και πρόκειται να συναντηθούμε.
Δεν πρόκειται να μπω σε λεπτομέρειες περί του πάρτεως, αλλά αρκεί να πώ ότι και οι δύο οικοδεσποινες στο τέλος της βραδιάς κατήντησαν άτομα με ειδικές ανάγκες. Αποχωρώντας γύρω στις 5, οδεύω προς φιλικό σπίτι για να ξεραθώ. Η κατανάλωση αλκοόλ που έχει προηγηθεί μας είναι μυθωδών διαστάσεων. Ο Γιάννης προσπαθεί να εξηγήσει τον κώδικα τιμής των Κρητικών σε μιά παρέα που έχει τις αντιρρήσεις της στον τρόπο που πλησιάσαμε κάποιες φίλες τους. Εγώ υπερασπίζομαι την τιμή της αδερφής μου με αρβανίτικά επιχειρήματα. Καταλαβαίνουμε ότι προφανώς στερούμαστε μεγάλο μέρος των νοητικών μας ικανοτήτων....
Ειδικές συνθήκες εξαφάνισhς γκόμενου μίας φίλης, με οδηγούν σε ξενύχτι αναζήτησης, τύπου φώς στο τούνελ. Αποτέλεσμα; 45 λεπτά ύπνου από τις 7 έως τις 8.
Ξεκινώ για την εκπομπή. Ο μικρός Γιάννης την ίδια στιγμή αναγκάζεται επίσης σε ξενύχτι προκειμένου να εκπληρώσει αυτό που αν ήταν επισήμως δεσμευμένος θα ονομάζαμε συζυγικές υποχρεώσεις. Έχει τον ίδιο περίπου χρόνο ξεκούρασης.
Η συνάντησή μας στον σταθμό του Μετρό, μοιάζει περισσότερο με μνημόσυνο. Ενώ εγώ κατεβάζω τα ντεπόν , ελέω πονοκεφάλου) ο γιάννης λούζεται με μικρα μπουκαλάκια νερό.
Στον δρόμο κλαιγόμαστε ο ένας στον άλλον, για το ποίος είναι πιο κουρασμένος. Τα μαγαζιά της περιοχή δεν έχουν καφέ. Η ώρα είναι ήδη 9.30 και δεν μπορούμε να βρούμε ούτε φούρνο.
Στερητικά σύνδρομα καφείνης με κάνουν να τρέμω. Στις 10 παρά δέκα μπαίνουμε στο στούντιο. Τα υπόλοιπα είναι ήδη ιστορία.

2 σχόλια :

marGASv είπε...

Παιδιά μπράβο σας! Καλό το blog, εύχομαι ανάλογη συνέχεια με αρκετά ενημερωτικά άρθρα και γνώμες-θεσεις για τα τεκταινόμενα.

Ένας φίλος της εκπομπής από τον Βορρά...

Ανώνυμος είπε...

Σ' ευχαριστούμε αδελφε. Ελπίζουμε να φτιάξει κι αυτό το ριμάδι το online να μας ακούτε και πάνω

Γ.Π.