ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΙΣΩ ΔΕΝ ΓΥΡΝΑΕΙ... ΟΣΑ ΑΣΥΛΑ ΚΙ ΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ

Η Σταδίου πλημυρισμένη από γαλανόλευκες σε μία πορεία που κατά το indymedia δεν έγινε. Όσα άσυλα κι αν καταλάβετε το γαλανόλευκο ποτάμι δεν σταματάει.

ΕΧΘΕΣ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ

Casus Belli

ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ

Φυλακισμένες σκέψεις

Το πιο δύσκολο στην φυλακή δεν είναι όπως αρχικά φοβόμουν η μοναξιά. Αυτήν είχα ετοιμαστεί να αντιμετωπίσω. Αντίθετα, στην δική μου κατάσταση τουλάχιστον, το πρόβλημα είναι η συμπιεστική συνύπαρξη πολλών διαφορετικών προσωπικοτήτων. Ευτυχώς γι' αυτό, με προετοίμασαν άλλοι. Από την μια το αυστηρό ιδιωτικό σχολείο με το ακριβές πρόγραμμά του και από την άλλη ο στρατός. Αν το σκεφθεί κανείς με απλή λογική, οι τριτοκοσμικές ελληνικές φυλακές δεν είναι παρά μια ακραία έκφραση του αστικού τρόπου ζωής. Το μόνο που αλλάζει είναι η κλίμακα. Αντί να στριμώχνονται 1.500 ψυχές σε 4-5-10 οικοδομικά τετράγωνα, στριμώχνονται σε 1. Αντί του διαμερίσματος, υπάρχει ο θάλαμος, με τις διθέσιες κουκέτες του, που στο μυαλό - και ξέρω γιατί - μου φέρνει εικόνες από μεσαιωνικό αμπάρι πλοίου. Κάπως έτσι αισθάνομαι κι εγώ, όπως και οι περισσότεροι από τους συγκρατούμενούς μου.

Η ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές είναι ίσως η πιο γαλήνια. 23.24 για την ακρίβεια. Οι πρώτοι - οι πιο τυχεροί - έχουν ήδη κοιμηθεί. Οι υπόλοιποι παρακολουθούν τηλεόραση. Οι μισοί το κάνουν γιατί τους αρέσει το έργο. Οι άλλοι μισοί, με άδεια μάτια, προσποιούνται ότι παρακολουθούν, ενώ οι σκέψεις τους τρέχουν, λίγο πιο πέρα, ξεπερνώντας ίσως τα κάγκελα που φράζουν το παράθυρο, το συρματόπλεγμα πάνω στον τοίχο, με τα χιλιάδες αγκάθια, τα οποία απειλούν όχι μόνον αυτόν που θέλει να το πηδήξει αλλά ακόμη και το βλέμμα αυτού που επιχειρεί να κοιτάξει απέναντι. Παρ' όλα αυτά, χτες, όλοι κοιτούσαν έξω. Πανσέληνος είπε κάποιος και για 20 περίπου λεπτά όλοι το συζητούσαν. Δεν νομίζω ότι εκτός της φυλακής κάποιος θα αφιέρωνε 20 λεπτά παρατηρώντας το φεγγάρι και κουβεντιάζοντας γι' αυτό. Τελικά αποδείχτηκε από ένα ημερολόγιο ότι δεν ήταν πανσέληνος. Κανέναν όμως δεν νομίζω ότι ένοιαξε αυτό. Η στιγμή ανήκε σε όλους.

Διάβασα κάπου - διαβάζω ασταμάτητα - ότι όταν ένας άνδρας είναι στην φυλακή, το μυαλό του ξεπερνά τον εαυτό του και ταξιδεύει. Και το πρώτο που κάνει δικό του είναι το παρελθόν του. Δεν ξέρω αν ισχύει, μετά από κάποια συγκεκριμένη χρονική περίοδο στην φυλακή. Πάντως εγώ προσωπικά - αλλά το ίδιο διακρίνω και στους περισσότερους συγκρατούμενούς μου - διαισθάνομαι περισσότερο μια σισύφειο καθημερινότητα. Όχι τόσο για την έννοια του μαρτυρίου όσο της αέναης επανάληψης της καθημερινότητας. Κάθε μέρα που περνά είναι αβάστακτα όμοια με την προηγούμενη. Και εάν εγώ σε 8 μέρες κρατούμενος μπορώ να το αντιληφθώ, δεν ξέρω τι συμβαίνει στα μυαλά άλλων. Δεν μπορώ να πω ότι η κατάσταση δεν αντέχεται. Αντέχεται και μάλιστα συνηθίζεις αρκετά εύκολα.
Το δύσκολο είναι ότι αντιλαμβάνεσαι ότι η συνήθεια αυτή - υποχρεωτική για να επιβιώσεις - σου ροκανίζει μέρα με την ημέρα, την ουσία της ανθρωπιάς σου.
Βρίσκεσαι παγιδευμένος, σαν χρυσοκάνθαρος, σαν τζιτζίκι μέσα σε ένα σπιρτόκουτο. Συνήθιζα να το κάνω αυτό μικρός μαζί με τον πρωτοξάδελφό μου, τον Σπύρο. Να κλείνω τζιτζίκια, μέσα σε σπιρτόκουτα. Δεν θα το ξαναέκανα, όμως, ποτέ πια.
Αυτή η συμπίεση προσωπικοτήτων από την άλλη, δημιουργεί ένα «ατσάλωμα» χαρακτήρων. Όλοι «περπατούν» προσεκτικά. Έξω από την άλλη προσπαθώ να ζω «εντός nirvana». Το να μπεις σε «nirvana», σε μια αδιατάρακτη ύπαρξη στο παρών, είναι το πιο εύκολο. Προσπαθώ να δημιουργήσω την δική μου ρουτίνα. Σηκώνομαι το πρωί, περπατάω με τεντώματα, για 15 περίπου λεπτά. Αμέσως μετά διάβασμα για 1-2 ώρες. Το καλό είναι ότι έκοψαν τον έναν από τους δύο εθισμούς μου. Τον καφέ. Μένουν τα τσιγάρα. Θέλω να κόψω και αυτά, όχι για λόγους υγείας μόνον αλλά και για οικονομία. Δεν θέλω να αισθάνομαι βάρος στους απ' έξω.

Εδώ πρέπει να κάνω μια παρένθεση. Αύριο περιμένω το πρώτο επισκεπτήριο. Η μητέρα μου. Με δυσκολεύει αρκετά η ιδέα. Δεν ξέρω αν το θέλω. Για εμένα θα είναι μεγάλη ευχαρίστηση. Δεν ξέρω γι' αυτήν, ιδιαίτερα την στιγμή του αποχωρισμού.
Το σημαντικό είναι άλλο. Παραμένω ελεύθερος. Το πνεύμα και η ψυχή, τα δύο από τα τρία συστατικά του ανθρώπου, δεν σταματιούνται από τοίχους και συρματοπλέγματα! Και επίσης πλέον έχω στυλό και χαρτί. Ο περιορισμός που υπάρχει είναι αντίστοιχος του να είχα σπάσει το πόδι μου και να μην μπορούσα να μετακινηθώ. Δεν είναι κάτι παραπάνω! Η μεγαλύτερη ανησυχία μου είναι η οικογένειά μου. Όλα τα άλλα αντιμετωπίζονται. Τι διάολο, άντρες είμαστε. Και αν πρέπει να κάτσουμε και λίγο μέσα για να έχουμε το δικαίωμα να είμαστε εντάξει με τον ίδιο τον εαυτό μας, θα το αντέξουμε. Γεννηθήκαμε άλλωστε στην χώρα που έριξε άλλους και άλλους στην φυλακή, στο όνομα της «πολιτικής βούλησης». Άντρες μακράν ανωτέρους από τον μέσο όρο. Γράφω σχεδόν μια ώρα, με τα φώτα μόνο από την τηλεόραση. Μην στραβωθούμε κιόλας! Το αύριο μας περιμένει και εμείς πρέπει να το βρούμε πιο δυνατοί από ότι ήμασταν σήμερα! Τόσο στο πνεύμα, το μυαλό όσο και στο σώμα.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Ο Σπύρος Χατζάρας για τον Δ. Παπαγεωργίου

Γ. Καρατζαφέρης: Λευτεριά στον Δ. Παπαγεωργίου - Οι Έλληνες δεν παραδίδονται!

Οι Μητροπολίτες Κονίτσης και Καλαβρύτων ζητούν την άμεση αποφυλάκιση του Παπαγεωργίου

Μητροπολίτης Κονίτσης κ. Ανδρέας:
Γνωρίζουν πολλούς νέους ανθρώπους με πάθος για την Ελλάδα;
Κύριε Διευθυντά,
Εις το φ. της 28.1.2010 της εγκρίτου εφημερίδος σας είδα με λύπην πολλήν, αλλά και με αγανάκτησιν, ότι ο δημοσιογράφος κ. Δημήτρης Παπαγεωργίου «προφυλακίστηκε πιθανόν για να μη διαπράξει νέα εγκλήματα». Και ότι το «έγκλημά» του ήταν ότι έκανε ρεπορτάζ για την «Ελεύθερη Ωρα» και όχι για την «Αυγή».
Δεν γνωρίζω προσωπικώς τον διωκόμενον δημοσιογράφον. Ερωτώ, όμως, τους διώκτας του: Γνωρίζουν πολλούς νέους ανθρώπους εις τας τάξεις του δημοσιογραφικού κόσμου, οι οποίοι γράφουν με πάθος δια την Ελλάδα; Εις καιρούς, ως οι σημερινοί, κατά τους οποίους, μέσα από μερίδα του Τύπου και των ΜΜΕ λοιδορείται η πίστις προς τον Χριστόν ή η φιλοπατρία, δεν είναι αξιοζήλευτον, αλλά και αξιομίμητον το παράδειγμα του κ. Δημήτρη Παπαγεωργίου, που εις πείσμα εκείνων, οι οποίοι απαξιώνουν τα ιδανικά του Εθνους ορθοτομεί τον λόγον της εθνικής αληθείας; Και όταν τόσοι κακοποιοί και εγκληματίες και έμποροι ναρκωτικών ή λευκής σαρκός, όχι μόνον παραμένουν ελεύθεροι, αλλά και πλουτίζουν αδιάντροπα και προκλητικά με τας παρανόμους δραστηριότητάς των, είναι, φρονώ, απαράδεκτος και εξωφρενική η δίωξις του κ. Παπαγεωργίου δια κάτι που έγινε προ… δεκαετίας!

Επί τέλους, δεν επετέθη εναντίον αστυνομικών περιπόλων, δεν ελήστευσε καταστήματα τραπεζών, δεν ασέβησεν εις το μνημείον του Αγνώστου Στρατιώτου και του Κοινοβουλίου πυροδοτών εκρηκτικούς μηχανισμούς… Πάντως, αν με την εν λόγω δίωξιν νομίζουν κάποιοι ότι θα τρομοκρατήσουν όσους ομιλούν και γράφουν δια το μεγαλείον της Ελληνικής μας Πατρίδος, ας γνωρίζουν ότι είναι «μακριά νυχτωμένοι». Η αλήθεια δεν φιμώνεται. Ο δε κ. Δημήτρης Παπαγεωργίου ας μη λυπήται. Αντιθέτως, ας χαίρη, διότι αξιώνεται να πάθη κάτι και αυτός δια την Φιλτάτην Ελληνικήν μας Πατρίδα. Προσωπικώς, τον συγχαίρω και τον ευλογώ.
Μετά πολλής εν Χριστώ αγάπης
+Ο Μητροπολίτης
Κονίτσης Ανδρέας

Μητροπολίτης Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιος:
Οι Δεξιοί προφυλακίζονται, οι αριστεροί συλλαμβάνονται και… απολύονται!
Η περίπτωση του δημοσιογράφου της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΩΡΑΣ κ. Δημητρίου Παπαγεωργίου είναι πολύ περίεργη. Συνελήφθη μέ τα γεγονότα διαμαρτυρίας στο σταθμό του Μετρό και προφυλακίσθηκε ως ταραχοποιός! Και αν ακόμη ήταν ταραχοποιός έπρεπε να ακολουθήσει την τύχη όλων των άλλων "κουκουλοφόρων", οι οποίοι ως συνήθως συλλαμβάνονται, προσάγονται στην Εισαγγελική Αρχή και... απολύονται! Έτσι και η Αστυνομία είναι "εν τάξει" καί οι κουκουλοφόροι επίσης! Καί "η πίττα ακέραιη καί ο σκύλος χορτάτος!"

Στην περίπτωση όμως του κ. Παπαγεωργίου τα πράγματα δέν έγιναν έτσι. Ο συλληφθείς ανήκει στη δεξιά παράταξη. Μια παράταξη, η οποία πρέπει να εξαφανισθή και γι αυτό πρέπει πρώτα από όλα να συντριβή καί να καταπτοηθή! Έτσι στόν κ. Παπαγεωργίου η Εισαγγελική Αρχή εξαντλεί όλη της την αυστηρότητα! Και βεβαίως στίς περιπτώσεις αυτές η Εισαγγελική Αρχή εφαρμόζει τις επιταγές της εκάστοτε Κυβερνήσεως. Δεν είναι δά καί τόσο τυφλή, όσο νομίζουμε. Το διαπιστώσαμε τόσες και τόσες φορές, οσάκις δηλ. ενέχονται πολιτικά πρόσωπα, Υπουργοί, Πρωθυπουργοί κλπ.
Το σημείωμα αυτό παίρνει την μορφή μιάς αιτήσεως. Παρακαλούμε τους αρμόδιους Υπουργούς να αποφυλακίσουν αμέσως τον ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ και να τον παραπέμψουν στην τακτική Δικαιοσύνη για τα παραπέρα. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ δα και τόσο επικίνδυνος για την διατήρηση της δημόσιας τάξης! Δεν είναι ταραχοποιός! Δέν είναι κουκουλοφόρος! Δημοσιογράφος είναι! Τίποτε περισσότερο. Πρέπει λοιπόν "εδώ και τώρα" να αποφυλακισθή.
+ ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣΣάββατον, 30 Ιανουαρίου 2010

χωρίς κορδόνια *

Θα μπορούσα στις πρώτες αυτές γραμμές που καταφέρνω να γράψω, να αναφερθώ σε πολλά από όσα έλαβαν χώρα τις ημέρες αυτές που πέρασαν. Στις «αδικίες», στις ξεκάθαρα πολιτικές αποφάσεις και στην προσωπική μου στοχοποίηση. Γι’ αυτά όμως έχουμε χρόνο. Ούτε και θα αναφερθώ στα όσα συνέβησαν το πρωί του περασμένου Σαββάτου στην Πλατεία της οδού Πανόρμου ούτε και στην στάση των διαφόρων μεγαλοστελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που παρήλαυναν από την ΓΑ.Δ.Α., διευθύνοντας κατ’ ουσίαν τις κινήσεις των αστυνομικών. Θα πω απλά ότι έχει περάσει ήδη μία εβδομάδα και ακόμη δεν έχω πάει σε ιατροδικαστή για το δολοφονικό κτύπημα που δέχτηκα στο κεφάλι. Δεν γνωρίζω αν αυτό γίνεται για να προστατευθούν οι «αντιρατσιστές».


Η Ελευθερία δεν χαρίζεται

Αντί όλων αυτών θα αναφερθώ στην έννοια της Ελευθερίας, όπως την βιώνω την τελευταία εβδομάδα. Έγκλειστος αυτήν την στιγμή στη φυλακή και αφού πέρασα τέσσερις ημέρες στα κρατητήρια της Γ.Α.Δ.Α., η Ελευθερία είναι το κύριο θέμα που κλωθογυρίζει στο μυαλό μου. Και αρχίζω σιγά - σιγά να συνειδητοποιώ ότι χρειάστηκε να πληρώσω αυτό το τίμημα για να επιβεβαιώσω την πραγματική έννοια της Ελευθερίας.
Βρίσκομαι εδώ μέσα περιτριγυρισμένος από τοίχους, λουκέτα, κάμερες και ανθρώπους, οι οποίοι ως σκοπό έχουν το να περιορίζουν την κίνησή μου. Παρ’ όλα αυτά όμως, αισθάνομαι πραγματικά ελεύθερος. Γιατί Ελευθερία δεν είναι το «Laissez faire - laissez passer» του οικονομικού φιλελευθερισμού. Ελευθερία είναι το να μένεις σταθερός στις δικές σου αρχές, στα δικά σου πιστεύω, στα δικά σου ιδανικά, ακόμη κι αν κάποιες φορές πρέπει να το πληρώσεις. Η Ελευθερία δεν μπορεί να σου χαρισθεί μακροπρόθεσμα. Πρέπει να την κατακτήσεις.
Δεν γνωρίζω πόσο θα κρατήσει αυτή η δοκιμασία. Δεν γνωρίζω για πόσο καιρό θα συνεχίσω να στερούμαι την παρουσία της οικογένειάς μου και των προσφιλών μου προσώπων. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι απέτυχαν και θα συνεχίσουν να αποτυγχάνουν στο να με μετατρέψουν σε ένα ανελεύθερο άτομο. Πιστεύω όσα πίστευα και όπως πριν θα συνεχίσω να τα λέω δυνατά.

Δημήτρης Παπαγεωργίου


*Μία μικρή επεξήγηση: Το χωρίς κορδόνια που είναι ο τίτλος τόσο αυτού του κειμένου όσο και του μπλογκ που θα προσπαθήσω να ενημερώνω, προέρχεται από την στιγμή στην οποία όταν εισέρχεσαι στα κρατητήρια της ΓΑΔΑ, εκτός από όλα τα υπόλοιπα προσωπικά σου αντικείμενα, σου αφαιρούν και τα κορδόνια των παπουτσιών σου, δήθεν για να μην μπορείς να αυτοκτονήσεις. Αποτυγχάνουν όμως να σου στερήσουν το πνεύμα σου.